Ingrid on januari 27th, 2015

Ik wens jullie veel woef woef in het nieuwe jaar! Dat al jullie woef woef wensen mogen uitkomen. Voor mij betekent dit dat ik nog vele mooie en leuke momenten met baasjes en broertje mag beleven.

Afgelopen jaar was er ééntje van vallen en weer opstaan. Letterlijk én figuurlijk. Onze Kaigo is ongelofelijk goed hersteld na zijn val. We zijn daar enorm dankbaar voor . Ik heb enorm veel bewondering voor de wilskracht van mijn broer; het is een echt doorzetterke! Met een broer als mij aan de zijlijn en met fantastische baasjes omringd verlegde hij steeds opnieuw zijn grenzen. Agility zal hij nooit meer kunnen en mogen doen, maar hij kan wel weer rondrennen met de bende en leuke wandelingen doen. Bovendien krijgt hij de kans om van andere dingen te proeven; zo is hij een maand geleden gestart met hoopers en het ziet ernaar uit dat hij daar zijn ei wel kwijt raakt. Voor de rest heeft hij door de revalidatie een paar sexy gespierde billekes gekweekt en dat is ook de teefjes niet ontgaan; Silque Jassy vond onze Kaigo wel een héél knap kerelke. Nog even wachten en we weten of ik binnenkort nonkel word! Stel je voor, nonkel Kissmo, dat klinkt wel hé 🙂

Zelf blik ik terug op een leuk agilityjaar waar ik alweer vele dingen samen met mijn baasje geleerd heb. We weten nu bv dat we geen wedstrijden moeten spelen als we net terug zijn van vakantie; het duurt nl wat langer eer ik de “out” knop van mijn vakantiemodus gevonden heb ;).  Een mooie afsluiter was het limburgs kampioenschap waar ik samen met mijn baasje de 4e plaats haalde (net voor baasje Chris en vriendinnetje Haily die mooi 5e werden) Toch wel beetje fier :D.

En nu, nu kijken we alweer uit naar het huidige jaar; dat we met zijn allen weer veel plezier mogen beleven op alle vlakken, dat we gezond mogen blijven, dat we mogen genieten van de kleine dingen én dat ons gezinnetje mag uitbreiden; Nonkel Kissmo klinkt me al als muziek in de oren!

 

 

Ingrid on september 19th, 2014

Tijdens het agilityseizoen gaan wij bijna wekelijks met de caravan op wedstrijd. Deze keer zijn we voor het eerst met de caravan op vakantie geweest. Voor  een 5 tal dagen trokken de baasjes en wij richting de nederlandse kust. We strandden op een zeer hondvriendelijke camping en hebben het er dik naar ons zin gehad. Zo erg zelfs, dat geen van ons allen terug naar huis wou.

Onze Kaigo mocht al een 50 tal minuutjes wandelen met telkens een pauze van een tiental minuutjes. Mentaal gaf het strand en de zee hem een enorme boost! Op strand konden we hem niet volgen, zoveel gàààààs gaf dat kleine ventje.  We hebben zelfs samen met het balletje mogen spelen, heel voorzichtig. Dikwijls bleef ik liggen zodat Kaigo de kans had om rustig de bal te halen. Lief van mij hé :).

Kaigo heeft, onder begeleiding van zijn baasje, in de zee mogen zwemmen. Vond hij geweldig! Ik vond dat minder; golfjes pakken daarentegen, dat is mijn specialiteit! Enig minpunt was dat mijn baasje me niet meer durfde los te laten omdat ik dan zo gefocust ben op die golven, dat ik gewoon helemaal van de wereld ben, met als gevolg dat ik soms wel een halve kilometer van hun verwijderd ben….. Gelukkig toverden ze een langere leiband uit hun mouw en Kissmo’ke kon dan toch (samen met baasje) achter de golfjes aan rennen. Op die manier ben ik dan toch een beetje mijn ei kwijtgeraakt 😉

Omdat onze Kaigo nog geen lange wandelingen kan maken hadden de baasjes als alternatief aan fietskarretjes gedacht. Baasjes elk met een karretje aan hun fiets en wij daar achterin.. Kaigo met baasje Ingrid mee en ik met baasje Chris. Ik heb ze laten weten hoe plezant dat is. De rit duurde in totaal 3 uur en ik heb de volle 3 uur, ok misschien heb ik 5 minuten gezwegen, maar al die andere minuten heb ik gepiept. Een varken slachten was er niets tegen. En vooral waar we veel mensen passeerden, daar heb ik extra mijn keel opengezet. Een opmerkzame hollandse dame had het meteen door; “Oh wat ben jij zielig!” Maar het heeft niet geholpen….. 2 dagen later was het opnieuw zover: fietsen! Mijn stembanden waren nog niet helemaal hersteld van de vorige rit, dus was ik iets “stiller”. De stiltes werden uitvoerig beloond en af en toe kon ik toch een beetje genieten van het landschap. Chris reed op kop, en dat was wel leuk, want dan kon ik mijn baasje zien. Enkele keren reden Ingrid en Kaigo op kop. Met veel kabaal heb ik duidelijk gemaakt dat dat niet kon; als ik dan toch in de fietskar moet dan wil ik wel de kop trekken hé ;). Onze Kaigo die trok er zich niet veel van aan, die was blij dat hij erbij was en heeft de ganse rit geamuseerd rondgekeken.

Op een avond maakten we een strandwandeling. Het begon al lichtjes te schemeren. Er was bijna niemand meer op het strand. Daar profiteerden de baasjes van en ik mocht ongestoord achter de golfjes rennen, zàlig! Baasjes besloten om gauw een hapje te eten in het strandpaviljoen een half uurtje verderop. Daar konden wij dan even uitrusten. Toen we terug wilden gaan was het uiteraard pikkedonker. Dilemma; langs het strand of niet? Toch maar voor de iets meer “zekere” weg gekozen; de straat. Helaas ook geen straatverlichting…. Gewapend met de gsm van het baasje en enkele flikkerlampjes op ons hondenfrakske gingen we op pad. De zee en de duinen moesten we aan onze rechterkant houden… Dus weg van de straat, het fietspad op en de duinen in… En daar bleek de fietservaring toch nuttig te zijn; als nr 76 op dit pad ergens staat, dan zitten we goed hoorde ik de baasjes zeggen. Met de zaklamp op de gsm zagen we al gauw het juiste plaatje en na een klein half uurtje kwamen we terug op de camping uit.

Aan alle mooie liedjes komt een eind, zo ook aan deze alweer leuke vakantie. Och ja, kijken we alweer uit naar de volgende hé 😉

 

 

Ingrid on juli 12th, 2014

De eerste dagen dat mijn broer terug thuis was, mocht hij niets; enkel in de bench zitten en eventjes buiten, maar enkel voor pipi en kaka. Zijn ene pootje was heel dik geworden; het vocht stond op zijn pootje, dat meer  en meer de vorm van een bokkepootje had gekregen. Om die reden zat er ook geen verband rond zijn andere poot. Een kraag had hij al kapot gebeten, dus nu had hij 2 mouwen aangekregen, net een hondenpyamaatje, hihi.

Kaigo moest regelmatig terug op controle bij de dierenarts. Van het moment dat de draadjes eruit waren en de wondjes mooi toe mocht hij stilletjesaan enkele metertjes zelf stappen richting de plasweide. Van die kleine momenten kon hij duidelijk genieten; zijn staartje kwispelde en beetje bij beetje leek hij terug wat op te leven. Soms begeleidde ik hem samen met het baasje, maar meestal zat ik dan gewoon op het terras en sloeg alles gade. ’s Avonds mocht hij dan aan de leiband in de zetel zitten. Voor Kaigo was dit Genieten met een grote G; voor het ongeluk had hij hier geen tijd voor en was het spelen al wat de klok sloeg, maar nu moest je hem zien; hij kon niet genoeg krijgen van al die knuffels 🙂

Na 5,5 week werden de eerste foto’s genomen om te kijken of er al enige botgroei was. Die was er, maar nog niet zoveel als ze verwacht hadden…. kleine domper op al de vooruitgang die hij tot dan toe al geboekt had. Dat werd nog even tanden bijten, zowel voor de baasjes, als voor Kaigo én ook voor mij. Ik wil zo graag terug spelen met mijn broer! Ook had Kaigo op zijn ene pootje een wondje gekregen en moest hij weer aan de medicatie. Mogelijk een reactie op het plaatje al zag alles op de foto er heel mooi uit. De antibiotica sloeg aan en ondertussen is het wondje mooi genezen. Gelukkig maar, anders had Kaigo de operatiekamer weer van dichtbij mogen zien.

Na 9 weken rust werd er een 2e foto genomen en eindelijk kregen we een GO! Hij mocht al dadelijk starten met 3x per dag 2 minuutjes wandelen. Dat ging zeer stroef en stijf in het begin. Wat wil je ook, ganser dagen in de bench zitten; alle spieren die Kaigo had (en dat waren er veel ;)) waren verdwenen. En ook het feit dat hij zijn voorhand wil ontzien en zoveel mogelijk met zijn achterhand wil opvangen. Ik wandelde aan zijn zij en gaf op die manier de nodige morele steun.

Ondertussen zijn we bijna 13 weken verder en zitten we bijna aan 10 minuten wandelen! Wat een vooruitgang! Sinds 2 weken gaat hij ook naar het Waterhof waar hij zeer goed begeleid en gemasseerd 😉 wordt. Op 1 week maakte hij al een enorme vooruitgang; hij kon zijn “mindere” pootje al 20 graden verder plooien dan de week voordien. Zijn andere poot kon hij al 90 graden buigen, wat zeer goed is, gezien de beperking die hij heeft. Ook thuis mag hij, als de baasjes thuis zijn, “vrij” rond in de living. Je merkt dat dit een positieve invloed heeft op zijn moraal.

Kaigo begint op korte tijd steeds meer en meer vooruitgang te boeken en daar kunnen we alleen maar zeer blij en dankbaar om zijn! We hebben nog een lange weg te gaan, maar wij hebben zeker al een grote weg afgelegd! Go Kaigo Go!

Ingrid on juni 4th, 2014

Die bewuste zondag de 13e  sloeg het noodlot toe .  We waren met zijn allen met een toffe bende aan het wandelen toen er enkele honden plots uit het zicht waren.  Voor één keer was ik er niet bij; ik had het veel te druk met sporen te zoeken met mijn neus. Vermits Chris Kaigo niet dadelijk zag, riep hij hem. Ineens stond iedereen zijn hart stil, ook het mijne. Kaigo verscheen bovenop de uitkijktoren. (Later bleek dat hij nog bijna anderhalve meter  heeft moeten springen om daarop te raken) Samen met 2 andere honden was hij op eigen houtje met de trap naar boven gegaan.  Wat niemand had verwacht gebeurde; Kaigo dacht dat hij wel op de wand van de toren naar beneden kon lopen en viel frontaal.  Een beeld dat op velen hun netvlies gebrand staat. Verschillende armen probeerden hem te vangen, iemand brak zijn val…. het ging heel snel, fractie van een seconde…. één luide “kaiieet” en dat was het.  Baasje Chris lijkbleek met Kaigo in zijn armen. Eén van zijn voorste pootjes stond heel scheef.

Gelukkig stond één van de  auto’s dichtbij geparkeerd waardoor baasjes nog snel met Kaigo bij een dierenarts zijn kunnen raken. Ikzelf vervolgde de wandeling. Na enkele uren werd ik weer met mijn baasjes herenigd, zonder Kaigo. Waar was mijn broer? En waarom hadden zij tranen in hun ogen? Ook de rest van de groep vernam nu het slechte nieuws; Kaigo zijn poot was inéén gestuikt en moest geopereerd worden, hij zou nooit meer agility mogen doen :(.  Ze hadden hem moeten achterlaten bij de dierenarts, hartverscheurend. Omdat ze moesten uitsluiten of er geen inwendige bloedingen waren, werd de operatie uitgesteld tot woensdag. Het werd een bange, slapeloze nacht.

Maandagnamiddag kwam nog meer slecht nieuws binnen; ook het andere pootje bleek geraakt te zijn en ook hier was een operatie nodig. ’s Avonds mochten de baasjes even Kaigo bezoeken. Ik bleef in de auto, maar als ik hard genoeg blafte dan zou hij mij wel horen en weten dat ik er ook bij ben! Zijn 2 poten waren ingespalkt en toch behielp hij zichzelf alsof hij zijn hele leven al op hakjes liep. Ongeloofelijk! Dat kleine lichtpuntje stemde mijn baasjes wat vrolijker en gaf hun weer wat hoop. Nooit gedacht dat het zien plassen van je hond op drie poten een mens zo blij kon maken!

Woensdagmorgen, de eerste operatie.  Eerst gaan we Kaigo nog een bezoekje brengen. Ik blaf mijn ziel uit mijn lijf; “Kaigo, Kaigo ik ben er ook bij, hoor en ik supporter voor je!”  Baasjes blijven nog tot hij in slaap ligt en dan vertrekken we weer. Namiddag het verlossende telefoontje. De operatie was geslaagd! Vrijdagavond zou de 2e poot geopereerd worden. Bange dagen, bange uren,….

Al die tijd had ik thuis het rijk voor mij alleen en dat was zeer vreemd. De eerste nacht snapte ik niet waarom Kaigo zijn kussen leeg bleef. Waarom lag hij niet bij ons?  En waarom mocht ik tijdens het wandelen niet verder dan 3 meter van de baasjes weggaan?

Vrijdagavond. Eerst gingen we weer even bij Kaigo langs, daarna volgden weer enkele bange uren…. tot uiteindelijk iets na middernacht het verlossende bericht binnenkwam; deze operatie was iets bloederiger verlopen dan de andere, maar was ook geslaagd! Onze Kaigo heeft nu in beide voorpootjes een plaatje zitten.

En dan uiteindelijk op zondag, na exact 1 week, mocht onze Kaigo mee naar huis. Het weerzien was enorm! Wat hebben wij je gemist! Het begin van een lange rustperiode is aangebroken. Hij wordt hier alvast omringd door de beste zorgen.

 

 

 

 

 

 

Ingrid on maart 21st, 2014

Sinds een drietal maanden hebben de baasjes beslist dat het voor ons (en hun) beter is als wij gescheiden zitten als we langere tijd alleen thuis zijn. Hoe meer ruimte we kregen, hoe wilder we met elkaar omgingen en af en toe resulteerde dat in een bezoekje aan de dierenarts. Dus voor ieders bestwil worden we nu gescheiden met kinderhekjes. Het zijn zo van de belachelijke houten rekjes die ze in de deuropening geplaatst hebben. Op die manier zien we elkaar nog en voelen we ons toch niet helemaal alleen. De ene dag mag onze Kaigo in het ene deel van het huis en buiten en de volgende dag is dat omgekeerd.

Afgelopen maandag was het mijn beurt om binnen te zitten. Op zich is dat zo erg niet hoor; ik kan de ganse dag naar buiten kijken én ik heb ruimte genoeg, maar toch….. . Vol enthousiasme ben ik beginnen kauwen aan de onderkant van het rekje, tot er één stukje over was en ik wat ruimte had om me eronder door te murwen. Vrijdag waren de paardjes ook al uit hun weide gebroken, dus waarom zou ik niet uit de living mogen breken?? Diezelfde avond was Bronco trouwens weer uitgebroken. Hij vond het gras duidelijk groener aan de andere kant, want de baasjes hebben hem tot 3x toe terug in de andere weide moeten zetten.  Veni was hem deze keer niet gevolgd. De baasjes dachten dat hij zijn les nu wel geleerd zou hebben, maar niets was minder waar. De volgende ochtend, net als Ingrid naar het werk moest vertrekken –  hij kon geen beter moment kiezen – kwam Bronco vrolijk aanlopen. Je kon hem bijna “goeiemorgen” horen hinniken ;).  Ik lag bijna strike! Tuurlijk kreeg ze die alleen niet te pakken. Creatief als ze is (dat heb ik zeker van haar ;)) heeft ze de tuin en de weide afgespannen zodat hij niet vlot naar de straat kon geraken. En daar stond hij dan mooi, de ganse dag zonder Veni in zijn nabijheid. En terug durfde hij niet, want de stroom stond nog aan. Tja, zijn eigen fout!  Ondertussen lijkt hij het wel geleerd te hebben en ik ook.. voorlopig althans  😉

 

Ingrid on maart 5th, 2014

Hip hip hoera, vandaag zijn wij jarig! En bij een verjaardag horen leuke dingen. Na de dagtaak van de baasjes zijn we dan ook de velden ingetrokken voor een leuke avondwandeling. En leuk was ze; heel veel geurtjes vonden een weg naar mijn schattig neusje. Zo ook de geur van de pas uitgereden mest die her en der verspreid lag op de veldwegen. Ik zal mijn baasjes eens trakteren op een lekker fris geurtje. Hopla, Kisske rollebolt in de stront. En baasje maar roepen, hihi. Wat is dit heerlijk! Eventjes draaien zodat de andere kant er minstens evengoed uitziet en klaar is kees. Thuisgekomen geniet ik met volle teugen van mijn verse camouflagegeur. Mijn baasjes kunnen de geur helaas niet appreciëren; overal waar ik kom, word ik weggejaagd. Tot baasje Chris me meeneemt naar de kelder. Daar word ik in de douche gezet en van kop tot teen gewassen. Niet 1x, maar 2x zodat alle geur en mest er zeker uit is. Pfff, gedaan met de pret :(.

Even later kan de pret opnieuw beginnen, want we krijgen allebei een heerlijke gevulde knook voor onze 3e verjaardag. Yummie yummie, beentje in mijn tummy 😀

 

Ingrid on februari 19th, 2014

Ingrid on december 23rd, 2013

Twee dagen na ons fritketelavontuur hebben we nog een leuke stunt uitgehaald; verstoppertje gespeeld! Baasje Ingrid moest het weer ontgelden; zij kwam zoals gewoonlijk als eerste thuis. Deze keer waren er geen kwispelende viervoeters om haar te verwelkomen toen ze met de auto de oprit opreed. Ah nee, wij waren immers verstoppertje aan het spelen. De kunst was om ons zo vlug mogelijk te vinden. We waren alleen één detail vergeten; baasje inlichten over ons spelletje. We hoorden haar de sleutel omdraaien in het slot. “SSssssst Kaigo, geen lawaai maken” gromde ik nog tegen mijn broer. “Kaigo”, “Kissmo” galmde het door het huis. We konden de paniek in haar stem horen, toch verroerden we geen vin. We hoorden Zwartje, die zich wellicht weer in de kelder had laten opsluiten, miauwen aan de kelderdeur. Die kat snapt precies niet wat “verstoppertje spelen” wil zeggen ;). Snelle voetstappen passeren onze schuilplaats en lopen vluchtig terug naar buiten; “Kaigo”, “Kissmo”. Baasje Chris wordt verwittigd. Hilarisch, Kaigo, ze denkt dat we weg zijn! En dan ineens, na bijna 10 minuten, moet hare euro gevallen zijn; het is namelijk nooit pikkedonker in de slaaphal; er is altijd een beetje schemer van buiten, dus moest de deur van de bureau toegevallen zijn. Vrolijk kwispelend stonden wij te wachten tot ze de deur opendeed. Baasje slaakt een kreet van blijdschap; ze was superblij om ons te zien. Wij waren uiteraard ook blij; we zaten daar al een tijdje te wachten tot iemand ons zou vinden 😉

20131027-Ingrid&Chris-4 20131027-Ingrid&Chris-9 20131027-Ingrid&Chris-130 20131027-Ingrid&Chris-134

Ingrid on december 23rd, 2013

Van de week weer eens ondeugend geweest. Alé, ja, ik niet, Kaigo. Ik heb gewoon toegekeken. Zo denken de baasjes toch. We hadden daags voordien al enkele keren heel wild met elkaar in de tuin gespeeld. Tja, wij zijn broers, en broers gaan nu eenmaal wild met elkaar om. We zijn geen sissies hé. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, de baasjes hadden besloten om ons terug binnen op te sluiten. Ze dachten dat we dan wat rustiger zouden zijn. Mja, rustiger misschien wel, maar daarom niet minder creatief. In een hoekje van de keuken, helemaal uit het oog van de baasjes gegaan, daar stond een fritketel al eventjes op ons te wachten. Vooral Kaigo was de nieuwsgierige snuit. Ik heb immers mijn les geleerd als het op dingen eten aankomt die niet in je eigen bakje liggen. Maar ja, de Kaigo wou niet luisteren naar grote broer (ik ben enkele ogenblikken voor Kaigo geboren). Het deksel eraf gewurmd, zijn kop in de ketel. Hoho, hij zag er vettig uit. En wij moesten die avond nog naar de showtraining….. Baasje Ingrid was als eerste thuis en was niet zo blij met de taferelen; beetje fritoliekots in de living en onze Kaigo een heel vettige fritolievacht. Hij zag er echt niet uit! Baasje Chris heeft hem in bad gestoken. Helaas hebben we de geur nog enkele dagen mogen ruiken…

 

Ingrid on september 27th, 2013

Ook dit jaar zijn wij weer mee op vakantie gemogen. Samen met onze baasjes hebben wij kunnen genieten van een midweekje Texel! Een echte aanrader voor elke viervoeter en bijhorende baas die van rust en natuur houdt.

Via de veerboot in Den Helder kwamen we aan in Texel. De tocht op de veerboot was voor mij zeer vreemd. We zaten in de auto, stonden stil en toch gingen we vooruit. Zeer raar gevoel wat me wat onrustig maakte, maar de baasjes stelden me gerust en zonder enige kleerscheuren kwamen we aan in Texel.  We verbleven in een hotel in De Koog. Zeer hondvriendelijk hotel; op de kamer lag er voor  elk van ons een kussen, een eetbakje en een  kluif klaar. Onze baasjes waren niet zo tevreden over het hotel, maar wij hadden het er best naar onze zin.

 

Elke dag gingen we ravotten op het strand; zàlig! Rennen achter de golfjes, spelen op het strand en ja, zelfs zwemmen in de zee! Onze Kaigo, echte waterrat, had hier geen problemen mee. Ik had wel een klein beetje aanmoediging nodig. Baasje Chris nam me letterlijk onder zijn vleugels (armen) en zette me dan in de zee neer. Als een professionel zwom ik terug naar de kant, schudde me vrolijk uit en ging heerlijk in het zand rollen om me vervolgens weer helemaal proper te schudden. Baasjes waren verbaasd dat mijn pels er zo mooi van blonk! I am sexy and I know it 😉

Buiten het strand had Texel ook een prachtige natuur om in te vertoeven. Te midden van al dat moois was er echt geen geluid te bespeuren; alsof wij samen met de natuur één waren. Onbeschrijfelijk!

Elke avond gingen we met zijn allen uit eten, alé de baasjes gingen uit eten en wij lagen dan braaf langs de tafel. Eén avond zijn we naar een theaterrestaurant (klif 12) geweest. Ook hier was men weer zeer hondvriendelijk; speciaal voor ons een tafel met wat extra ruimte en nog voor onze baasjes hun drankje hadden, hadden wij al  elk één drinkbakje gekregen. Op het einde van de avond kregen wij complimenten dat we zo flink waren 🙂

De ganse vakantie heb ik mij voorbeeldig gedragen. Slechts enkele keren luisterde ik niet van de eerste keer, maar dat kwam dan wellicht doordat er wind in mijn oren zat. O ja, en de laatste avond ben ik bovenop een haag gesprongen. Het schemerde toen wij al wandelend van het dorpje terug richting ons hotel wandelden. Mijn baasje haar aandacht werd getrokken door een zeer vreemde haag. Terwijl zij aan het bestuderen was of het nu een haag uit gras was of niet, zat ik er al bovenop; kijk baasje, je kan hier gewoon op wandelen hoor! Beide baasjes waren zo verrast door mijn frats dat ze niet de tijd hadden om boos te zijn, integendeel, ze kwamen niet meer bij van het lachen. Ja, bij een Kissmo kan je maar beter voorbereid zijn op iets wat je niet verwacht!