Ingrid on juni 14th, 2019

Zwartje, onze lieve borderpoes is niet meer…. 😢. Dinsdagmorgen rond 6u30 wilden we met zijn allen vertrekken voor onze dagelijkse ochtendwandeling, we kwamen net van de oprit toen baasje rechts iets “zwart” op de weg zag liggen. Ze vreesde meteen het ergste. Snel werden wij terug in de tuin gezet, ze nam binnen een handdoek en zette het op een lopen richting straat. Aan de poort kon ik alles volgen; hoe ze lichtjes in paniek “Zwartje” riep, hoe ze haar droevig in de handdoek wikkelde en haar optilde. Ik zag hoe onze poes levensloos in haar armen lag, het bloed sijpelde uit haar bekje wat openstond. Baasje is er nog mee naar onze buurvrouw, dierenarts, gerend, maar het was te laat…. Zwartje was niet meer 😢😭. Aangereden door iemand die weer veel te snel reed in ons straatje waar eigenlijk enkel landbouwverkeer is toegelaten….Wij weten dat er 2 wagens tussen 6u en 6u30 hier zijn gepasseerd; de postman en een witte bestelwagen.. Wij hebben ons nog heel boos gemaakt en heel hard lopen blaffen, maar het heeft hun niet tegengehouden. Odin en ik hadden alles gevolgd van aan de poort. Wij hebben nog even afscheid van haar kunnen nemen.

Lief Zwartje, je was niet altijd even braaf, maar we missen je nu al in al de kleine dingen; hoe je hier gewoon rondliep, part of our family, hoe je op de vensterbank zachtjes miauwend naar de vogeltjes zat te staren, hoe je achter baasje haar rug telkens weer mee de kelder in liep en je daar (soms lang) opgesloten zat, omdat je er niet terug uit wilde, hoe je stiekem op het bed ging liggen of hoe je elke kans greep om toch maar in de logeerkamer te raken en om daar dan op het bed te gaan liggen, hoe je ’s nachts kopjes kwam geven als de baasjes even opstonden, hoe je vaak achter onze Kaigo trippelde ….. De minder leuke dingen, zoals plassen op onze kussentjes of in t midden van de nacht levende muisjes mee binnen brengen en daar laten lopen, … zullen we maar gauw vergeten 😉 .

Zwartje, voor altijd in ons hart, rust in vrede. Geef Zina een dikke knuffel van ons daarboven in de dierenhemel.

Ingrid on maart 11th, 2019

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier nog iets kwam vertellen. In die 2 jaar tijd heb ik niet stilgezeten, integendeel, ik ben papa geworden!! Een knap teefje, Nelleke, doorkruiste mijn pad en vermits al mijn testen goed waren mocht ik daarmee “spelen”. Niemand had me echter verteld dat daar puppy’s uit voortkwamen; ik werd de trotse papa van Qbee en Qastor. Ja, toegegeven, ik was wel een beetje trots, alleen na vorige keer hadden mijn baasjes de boodschap nog niet goed begrepen; puppies zijn tof, plezant, en ongetwijfeld nog 101 andere dingen, maaaaaaaaaar niet thuis! Brachten ze na 8 weken toch alweer een pupje mee naar huis zeker!?! En daar bovenop moest ik mijn baasje delen met dat pupje. Net zoals bij Odin was ik in het begin heel afstandelijk, maarrrrr diene Qastor die wist van geen ophouden en die bleef maar aan mijn kraag trekken dat ik uiteindelijk toch gezwicht ben voor dat klein grut zijn charmes. En wat bleek; Qastor is ne hele toffe pee! Onze kleine kabouter ontpopt zich dan ook nog eens als een voorbeeldige leerling; hij blinkt uit in de pupklas en mag al gauw overgaan naar de A-klas, waar hij ook met glans slaagt voor de B-klas. Ook zijn sociale proef is geen probleem. Nochtans is hij een beetje een “schrikschijterke” (heeft hij zeker van de mama 😉 ). Als er een oud vrouwke met krulspelden in haar haar tegenover hem op straat wandelt doet hij het al bijna in zijn broek, hetzelfde met mensen en fluovestjes. Om nog maar te zwijgen als hij zelf zo een jasje aan moet; dan verstopt die kleine held zich! Het gehoorzaamheidsverhaal duurt niet lang bij onze Qastor; baasje en Qastor verveelden zich in de lessen en gaven er al snel de brui aan om zich volledig toe te leggen op agility. Geen gehoorzaamheidsbrevet dus, maar wel een agilitybrevet. Binnenkort meer over dat klein spook 😉

Ingrid on december 23rd, 2016

Al wonen wij de laatste tijd bijna aan zee, toch zijn we vorige maand nog eens op een andere plek op vakantie geweest. Niet te geloven hé ;). Het was een waar paradijs voor hond en baas; Le Valy Paradis, zoals de mensen dat noemen.  We hebben het er enorm naar onze zin gehad! Onze vriendinnetjes Haily en Engye waren er ook bij. Altijd fun, fun, fun met die meiden!

De wandelingen waren weer één grote belevenis. Zeker die laatste,  waar onze baasjes het fantastische idee hadden om een wandeling te volgen aan de hand van foto’s; alé komaan, hoe dom kan je zijn 🙂  . Gelukkig hebben wij 4 poten en zij maar 2, da’s dus dubbel werk voor hun 😉 . Nog voor we goed en wel vertrokken waren hadden we al 2km in onze poten zitten; verkeerd weliswaar; ze hebben zeker een half uur naar de start liggen zoeken; langs de Delhaize door, en weer terug naar de kerk… Uiteindelijk zaten we dan toch op het goede pad; voor even weliswaar. Kaigo volgde alles vanuit zijn “doggyride”. Na dag 1 liep hij jammer genoeg weer mankend rond. Wellicht een “ongecontroleerde” beweging waardoor hij weer pijn in zijn pootjes had. Gelukkig had de lieve eigenares van het huisje waar we verbleven een buggy die we konden lenen.Volgens het papier ging onze wandeling geleidelijk aan in stijgende lijn… In het begin ging het nog vlotjes, maar naarmate de kilometers verstreken werd het toch zwaarder voor het menselijke ras. Odin en ik werden voor de buggy gezet en wij mochten helpen trekken. Dit tot groot jolijt van Odin, de zot! Uiteraard hadden we een afslag gemist, maar we zijn dan toch boven geraakt. We wandelen even door het verlaten en vervallen vakantiepark. Baasjes zoeken nog even de “juiste” weg en wonder boven wonder vinden ze die ook (voor even maar hoor 😉 ). Hun beloning is overweldigend; een prachtig uitzicht over Bohan! We vervolgen nog even de “juiste” weg om vervolgens opnieuw een “verkeerde” weg in te slaan. Wat volgt is een pittige daling…. deze zin was het enige wat overeenkwam met de wegbeschrijving op het papier… De daling werd pittiger en pittiger. Ik hoor mijn baasje nog zeggen; “goed dat we dit niet opwaarts moeten doen…”. Wist zij veel.. We blijven dalen en we horen auto’s. Iedereen dacht dat positief was, al waren we verder en verder van ons startpunt aan het gaan. Helaas lag de autoweg aan de andere kant van de Semois en tot overmaat van ramp eindigde het weggetje waarop we al enkele kilometers gedaald hadden, recht in de Semois. De uitdrukking op de gezichten van de tweevoeters sprak boekdelen…. de moed zakte letterlijk weg, met nog exact 1 uur te gaan alvorens de duisternis zou vallen..Komaan mensen, niet getreurd, Odin en ik zijn er ook nog; wij helpen jullie wel tot boven! Op sommige plaatsen staken er wat rotsen uit de weg en was het heel modderig. Kaigo beleefde de rit van zijn leven in zijn doggyride. Ik denk dat het voor hem net als een kermisattractie was; je stapt in het karreke en je weet niet waar je uit zal komen 🙂 :). Fier als een gieter overschouwde hij alles vanuit de buggy, maar op sommige heftige momenten stak hij zijn hoofdje weg in de buggy, net alsof hij het niet meer aan kon zien. Achteraf bekeken was het best grappig, maar op dat moment was het zwoegen en zweten voor de baasjes. Odin gaf zich helemaal, ik iets minder ;). Eenmaal terug boven, namen ze een wijze beslissing; terug naar beneden langs dezelfde weg als we kwamen! Met het vallen van de duisternis kwamen we terug aan in het stadje Bohan om dan daar aan de andere kant van de kerk de verschillende wandelroutes terug te vinden…. Om maar te zeggen dat ze deze wandeling toch niet zo goed doordacht hadden 😀 of hoe je van een wandeling van 8,5 km ééntje van 15 km kan maken 😉

Leuke samenvatting van ons verblijf in LeValy3; https://www.youtube.com/watch?v=qzyvZ56Qr_E

 

 

Ingrid on september 14th, 2016

Het is alweer een hele tijd geleden, maar hier zijn we weer :D. Afgelopen jaar echt weinig tijd gehad; vele wedstrijden, uitstapjes, vakantie en natuurlijk onze Odin. Wij zijn echt 2 handen op 1 buik geworden. Toegegeven, ik had wat moeite met het kereltje, maar nu zijn we de dikste maatjes; zie je Odin, dan zie je mij en omgekeerd. Ik heb er dan ook mijn poten mee vol. Zoals eerder gezegd; Odin is nog een grotere deugniet dan mij! Vooral in uitbreken is hij sterk; uit een ijzeren bench (zeker zorgen dat alle slotjes goed toe zijn of hij is ribbedebie), uit de caravan (muggenraampjes houden hem niet tegen)… Baasjes beperken dan ook zijn vrijheid als hij zijn kansen weer eens verspeeld. Anderzijds is hij ook een harde werker; altijd staat hij klaar om met zijn baasje Chris bezig te zijn. Amai, en hoe, die twee vormen echt een mooi team! Komend weekend starten ze samen in graad 2. Dan komen ze mij het vuur aan mijn schenen leggen :-). Eventjes maar, want ik ga volgend seizoen naar graad 3. Wat baasje nooit verwacht had, is dan toch gelukt. Ja ja, never underestimate Kissyboy ;-).

Ook dit jaar hebben we weer vele uitstapjes gemaakt en zijn we weer mee op reis gemogen.  Vorig jaar zaten we in een droomhuis in Hongarije, dit jaar zochten we het wat dichter bij huis en zijn we naar Westen van Frankrijk getrokken. Ook daar zaten we in een zeer gezellig hondvriendelijk huisje. Enige “pech” die we toen hadden , was dat het net een hele natte periode was waardoor sommige wandelwegen kleine riviertjes geworden waren. Wel avontuurlijk om dan een andere beloopbare wandelweg te vinden :).  Vorige week zijn we dan met de caravan naar Zeeland getrokken. Wij hebben ons hart daar helemaal verloren; hondvriendelijke stranden, lieve mensen (meestal toch), heel veel rust, leuke strandpavilioentjes, … en als de zon dan nog schijnt dan waan je je helemaal in het paradijs. Elke dag zwemmen in de zee, putjes graven op het strand om lekker koel in te liggen, achter golfjes rennen (al heb ik dat deze keer bijna niet gedaan; Odin gaf me genoeg afleiding :p ), naar de mooie teefjes kijken, op bed slapen, … Kortom we hebben het weer dik naar onze zin gehad! Alleen een laatste spelletje op het strand deed onze vakantie aan zee een beetje in mineur eindigen. Om beurten mochten we de bal vangen. Dat ging allemaal heel goed totdat Odin zich mispakte en de bal wegkaatste. Papa Kaigo en Odin gingen tegelijk naar de bal….pats…een tikkend geluid, nauwelijks hoorbaar. Op het eerste zicht leek er niets aan de hand, maar het alerte baasje had de tik ook gehoord en ging dadelijk Odin en Kaigo hun muil checken. Eén van Odin zijn voorste tanden was heftig aan het bloeden en stond los. Bij Kaigo zagen ze niet dadelijk iets, maar ook ik was alert en had geroken dat er ook met Kaigo iets “mis” was. Ik bleef aan zijn snuit snuffelen en probeerde zo de aandacht van mijn baasjes te trekken. Jaa, ze hadden het gezien; Kaigo zijn muil werd nog eens grondig nagekeken en wat bleek… Achteraan was er een kies helemaal verbrijzeld :(. Beiden hadden geen kik gegeven en leken er geen last van te hebben. Eén telefoontje naar onze lieve dierenarts leerde ons dat ze hier vanavond niets meer aan konden doen, maar dat de tanden er wellicht de volgende dag uit moesten gehaald worden. Een beetje van ons melk probeerden we er met zijn allen toch nog een leuke avond van te maken. De volgende dag werden Kaigo en Odin dan allebei in slaap gedaan en werden hun gekwetste tanden met de grootste zorg operatief verwijderd. Beiden mochten ’s avonds weer mee naar huis en maken het ondertussen heel goed. Een geluk bij een ongeluk; Kaigo zijn tandjes zijn eindelijk gepoetst. Dat was me toch een stinkebekje hoor ;-).

 

Ingrid on november 11th, 2015

Mijn baasjes waren ervan overtuigd dat ik het “varken” van de familie was. Doch ze hebben hun mening grondig moeten herzien toen onze Odin fulltime part of our family werd.  Ons kleine spook is ondertussen 8 maanden en zit al even met zijn spaarpot onder nul. Zelfs in zijn bench maakt hij het bont. Volgens mij kunnen we zelfs spreken van Odin Bond 😉  Nee serieus, één keer zijn de baasjes thuisgekomen en was hij erin geslaagd om een draad van zijn ijzeren draadkooi los te maken. Zijn snoet kon er al helemaal door….. Baasjes snapten er niets van; hoe kan dat nu?

Maar wat hij afgelopen weekend gepresteerd had, daar staat gewoon iedereen versteld van. Odin werd na zijn trainingsuurtje op de hondenschool in zijn ijzeren bench in de auto gezet. Omdat het wat warm was, werden de ramen half open gelaten. Terwijl ik aan mijn agilitytraining bezig was, hoorde ik Odin “lawaai” houden in de auto. Ondanks het feit dat hij ons niet kon zien, kon hij ons wel horen, dus besloot baasje Chris om de auto nog wat meer verderop te gaan parkeren. En dan, zo ineens stond onze Odin vrolijk kwispelend langs de draad….. meneer had zelf zijn bench opengekregen, had zijn hele lijf door het smalle spleetje gewurgd (er was amper 10 cm ruimte tussen het deurtje van de bench en de autodeur…). Zijn hoofdje al bengelend door het raam, zijn poep nog in de bench en dan wellicht met zijn voorpootjes zich afgeduwd en daar stond hij dan , als nen echte Houdini, te pronken aan de agilityterreinen. Niet voor lang, want baasje Chris was ondertussen ook al aan de auto gearriveerd. Odin werd in een bench in de kantine gezet waar hij dan de rest van de tijd het onschuldige lammetje zat uit te hangen.

Met Odin in de bench heb je dus ook geen zekerheid; of hij ontsnapt of hij zorgt dat hij ergens aan kan knabbelen. Ik vraag me vaak af hoe hij het flikt. Wasknijpers, hondenmatjes, …. alles wat ook maar enigszins in de buurt ligt, kan eraan geloven. Op wedstrijd hadden de baasjes eens een pet op zijn bench achtergelaten, toen ze terugkwamen hadden ze nog een halve pet… nieuwe fashion mode 😉  Daar zijn Kaigo en ik, zelfs tesamen, maar watjes tegen.

Gelukkig is hij op school een echt voorbeeld; onlangs slaagde hij op de overgangsproeven van A naar B met 99/100. Een hard werkertje, onze Odin, altijd op zoek naar een bezigheid. Iets zegt me dat onze baasjes hun handen nog meer dan vol gaan hebben met hem 😀

 

Ingrid on juli 16th, 2015

 

Pupjes zijn schattig, lief, geweldig, speels, ….. en wellicht nog 101 andere dingen, maar wel te verstaan; op een ander, niet thuis!!! Onze baasjes hebben ons duidelijk niet zo begrepen toen we met 8 weken jonge Odin thuis kwamen. Alle pups zijn schattig, behalve thuis. De eerste weken heb ik veel verdragen van onze ukkepuk; in mijn poten bijten, in mijn kraag gaan hangen, bovenop mij gaan staan als ik een dutje aan het doen ben, mijn knook afpakken,… Ook de baasjes maakten regelmatig kennis met de haarscherpe puppytandjes van onze Odin. Tot die ene keer dat ik het, tot groot jolijt van onze baasjes, eindelijk moe was. Toen Odin voor de zoveelste keer mij kwam terroriseren, heb ik hem eens deftig de les gelezen. Een uur later waren we samen aan het spelen en sindsdien zijn we de dikste vriendjes. De bijtgrage tandjes maakten plaats voor zachte likjes; de terroriserende Odin werd een iets meer bravere Odin. Ook onze Kaigo komt terug meer ons gezelschap opzoeken. Hij speelt wel niet met zijn zoon, maar gromt wel eens op hem als hij naar zijn pootjes wil happen. En gelijk heeft hij; zijn pootjes zijn nu uitermate kwetsbaar.

Ik ben zeer blij dat ik terug een speelkameraadje heb waarmee ik samen rond het huis kan rennen en gek doen. Af en toe speel ik ook nog eens met Kaigo, maar dat is dan in voorzichtige modus aangepast aan Kaigo. Je kan wel zeggen dat ik me heel goed aanpas, als grote broer (ik ben enkele luttele ogenblikken voor Kaigo geboren) én als nonkel!

 

Ingrid on mei 16th, 2015

Afgelopen weken zijn we regelmatig Kaigo zijn lief en hun kroost gaan bezoeken. Onze Kaigo is nog steeds tot over zijn oren verliefd; geen enkel teefje kan tippen aan de charmes van Jassy. Dat er terwijl ook 5 puppy’s achter zijn kont liepen, nam hij er graag bij.

Vorige week was het zover; onze Odin (officiëel Silque Odin son of Kaigo) mocht met ons mee naar huis. Tijdens de autorit hebben we hem maar heel even gehoord. Hele flinke kerel! Als je ziet wie zijne nonk is dan kan dat ook moeilijk anders hé :p.

De eerste kennismaking met Zwartje, Bongo, Veni en Bronco verliep redelijk goed.

Odin was nog maar net aan het huis gewend toen we er al met de caravan op uit trokken. Op weg naar zijn eerste wedstrijden als toeschouwer. Daar werd hij door iedereen met open armen ontvangen. Baasjes vreesden een beetje voor die eerste nacht, maar al bij al is dat goed meegevallen; slechts 2 minuutjes “gepiep” voor het slapengaan en ’s nachts maar 1x wakker geworden.

Moet zeggen, er is terug serieus wat leven in huis gekomen. Kaigo en ik vluchten dan ook regelmatig weg van dat kleine terroristje. Baasjes zeggen soms dat wij te “soft” zijn, maar Odin is dan ook nog maar een pupje.  Zeg nu zelf, op zo een schattig patatje kunnen wij ons toch nie boos maken 😀

Ingrid on maart 26th, 2015

In Het Waterhof verrichten ze echt wonderen, amai, onze Kaigo was nooit zover geraakt zonder de professionele hulp van deze mensen. Ze verdienen echt een dikke pluim en een natte lik van ons!

Normaal als Kaigo gaat revalideren dan blijf ik braaf in de auto wachten, maar nu mocht ik mee! Enkele maanden terug heb ik hier ook al genoten van een heerlijke massage. Ik was toen pico bello in orde verklaard. Ik had niet anders verwacht; zo een knappe kerel als ik, ahum :). Deze keer gingen we richting zwembad. Ge had Kaigo zijn snoet moeten zien!!!! Met zijn kop vol vraagtekens keek hij me na. Hij begreep er niets van. Normaal gaat hij zwemmen en zit ik in de auto…. Nu kreeg ik een zwemvestje aan en werd ik onder de douche gezet; dat vond ik maar niets. Daarna werd ik gemasseerd in de jacuzzi; dat was al meer mijn ding. Vervolgens werd ik naar het zwembad begeleid. Al die tijd was Kaigo langs de kant de dolfijn aan het uithangen; en maar piepen!!! Baasje Ingrid moest hem serieus vasthouden of hij zat ook in het water; zijne kraag en zijne staart waren al nat. Ik hoorde mijn begeleidster zeggen dat onze Kaigo echt deugenietogen had en dat hij zeker de kapoen was van ons twee. Awel dat is nu eens een vrouw naar mijn hart se; eindelijk iemand die ziet dat onze Kaigo “het varkentje” in huis is. Een dubbele pluim en lik van mij! Ondertussen mocht ik achter de bal aan zwemmen; eerst op het gemakje zonder jets, daarna met de jets aan. Tevergeefs probeerde ik eens of ik niet langs de andere kant uit het zwembad kon, dat lukte niet, dan maar terug zwemmen. Lief als ik ben, liet ik onze Kaigo meespelen; ik haal de bal, zwem terug, geef hem aan Kaigo die langs de kant lag (voordat hij hem van mij afpakt), vervolgens kauwt Kaigo even op de bal en geeft hem dan terug aan de “juffrouw”. Na mijn zwemsessie mocht ik terug de jacuzzi in en de douche onder. En toen, toen was het eindelijk Kaigo zijn beurt.  Die heeft zich weer volledig gegeven bij Ellen; ook een dikke pluim voor hem!!

Toen we thuiskwamen dadelijk gaan rollen in de zand; kwestie van mijne pels blinkend te houden 😉

 

 

Ingrid on maart 20th, 2015

Kaigo en Jassy gaven van katoen,
een likje hier en daar een zoen
Stilletjes kwam er leven in Jassy’s buik;
5 kleine wezentjes namen er een duik.
63 dagen zijn er verstreken
toen haar water kwam te breken.
En na enkele uren
kwamen er 5 pupjes gluren
3 flinke reutjes en 2 knappe teven
beginnen nu aan hun aardse leven.

 

En als ze op de nonkel lijken dan beloven het deugnietjes te worden 😉

 

 

 

Ingrid on januari 27th, 2015

Ik wens jullie veel woef woef in het nieuwe jaar! Dat al jullie woef woef wensen mogen uitkomen. Voor mij betekent dit dat ik nog vele mooie en leuke momenten met baasjes en broertje mag beleven.

Afgelopen jaar was er ééntje van vallen en weer opstaan. Letterlijk én figuurlijk. Onze Kaigo is ongelofelijk goed hersteld na zijn val. We zijn daar enorm dankbaar voor . Ik heb enorm veel bewondering voor de wilskracht van mijn broer; het is een echt doorzetterke! Met een broer als mij aan de zijlijn en met fantastische baasjes omringd verlegde hij steeds opnieuw zijn grenzen. Agility zal hij nooit meer kunnen en mogen doen, maar hij kan wel weer rondrennen met de bende en leuke wandelingen doen. Bovendien krijgt hij de kans om van andere dingen te proeven; zo is hij een maand geleden gestart met hoopers en het ziet ernaar uit dat hij daar zijn ei wel kwijt raakt. Voor de rest heeft hij door de revalidatie een paar sexy gespierde billekes gekweekt en dat is ook de teefjes niet ontgaan; Silque Jassy vond onze Kaigo wel een héél knap kerelke. Nog even wachten en we weten of ik binnenkort nonkel word! Stel je voor, nonkel Kissmo, dat klinkt wel hé 🙂

Zelf blik ik terug op een leuk agilityjaar waar ik alweer vele dingen samen met mijn baasje geleerd heb. We weten nu bv dat we geen wedstrijden moeten spelen als we net terug zijn van vakantie; het duurt nl wat langer eer ik de “out” knop van mijn vakantiemodus gevonden heb ;).  Een mooie afsluiter was het limburgs kampioenschap waar ik samen met mijn baasje de 4e plaats haalde (net voor baasje Chris en vriendinnetje Haily die mooi 5e werden) Toch wel beetje fier :D.

En nu, nu kijken we alweer uit naar het huidige jaar; dat we met zijn allen weer veel plezier mogen beleven op alle vlakken, dat we gezond mogen blijven, dat we mogen genieten van de kleine dingen én dat ons gezinnetje mag uitbreiden; Nonkel Kissmo klinkt me al als muziek in de oren!